Korktuklarından şüphe ediyor, inanmak istediklerine inanıyorsun.
Çünkü insan, gerçeği değil; taşıyabileceği hikâyeyi seçiyor.
•••
Bak dünyanın sonunu getirdi insanlar, beni hâlâ, bendeki son fotoğrafın yatıştırıyor.
Benim kıyametim sendin çünkü…
•••
İnsanlardan kaçmak acizlikte kendime katlanmak neden bu kadar zor?
•••
İnsan bazen ölmek istemez. Sadece içindeki bazı şeylerin artık yaşamamasını ister.
•••
Birine olan öfkenin yerini boş bir kabulleniş aldığında, o kişi gerçekten gitmiş demekti.
•••
İnsan en çok, kendine kurduğu cümlelerin altında ezilirmiş
•••
İnsan bazen bütün çocukluğunu dört beş eşyanın içine sığdırabiliyor.
•••
Sadece yıllarca taşıdığım sessizliğin nasıl bir zihne dönüştüğünü anlatacağım.
•••
Çünkü içindeki fırtına dinmeden, hiçbir liman huzur vermez.
•••
Bazı barışlar da bir başkasıyla yapılmaz.
Önce kendinle barışmalısın.
•••
Yazarlarda bazen paha biçilemez hislerini ucuzca kağıda geçirebiliyorlar. Herkesin el yazısı inci gibi değil ki. Bu anlamını değiştirir mi?
•••
Hayatındaki hiçkimsenin sana ihtiyacı yoktu, benim olduğu kadar. Ama en çok bana gelmedin.
•••
İyisin diye dünya sana jestler yapmak zorunda değil.
Hak ediyorsun diye senin olmak zorunda değil.
Galibiyet; her zaman kazananın değil, savaşarak kaybedenlerinde sahibidir.
•••
Ve ben her çekip gittiğimde arkamdan gelmeni bekledim. Sanki dünya geldi sen gelmedin…