Nasıl unutur insan?
Başarısız bir ölümün tam da olay yerinde, muntazır bir ruh bıraktığımı nasıl unuturum?
Onu orada bıraktığımdan öylesine emindim ki… Geçmişte, çok daha gerisinde kaldığını sanmıştım. Oysa unutamadığım onca “sen”in arasında, unuttuğumu sandığım tek şey o muntazır ruhtu.
Ah…
Nasıl da buldu beni.
Nasıl da çıktı karşıma.
“Ben buradayım.” diye haykırıyor şimdi. Sesi kulağımda değil, içimde çınlıyor. Susturamıyorum. İçime sığmıyor.
Kaç kişilik bu beden?
Kaç ruh taşır bir insan?
İçim içime sığmıyor.
Hatıralar aklıma,
Aklım beynime,
Ben kendime sığmıyorum.
Ne çok sığmayan şey biriktirmişim meğer.
Geçmiş zamana sığmayan hatıralar,
Bedene sığmayan ruhlar,
Kalbe sığmayan özlemler…
Ve ben…
Ben artık kendi yokluğuma bile sığınamıyorum.