Uzun süre yorgun olduğumu sandım.
Meğer yorulan bedenim değilmiş; yıllardır hiçbir şey olmamış gibi davranmak zorunda bıraktığım zihnimmiş.
Bazı şeyleri unuttuğumu düşünüyordum.
Unutmamışım.
Sadece başka yerlere saklamışım.
Birini gereğinden fazla sevmeme, birinin gidişinden gereğinden fazla korkmama, küçücük bir sessizlikte terk edilmiş gibi hissetmeme…
Geçmişim, hatırlamadığım yerlerden davranışlarıma sızıyormuş.
Ben büyümüşüm ama içimde bazı şeyler benimle büyümemiş.
Bazen başımı bir masaya koyup saatlerce hiçbir şey yapmak istemediğim oldu. İnsanlar buna yorgunluk dedi. Ben de öyle sandım.
Oysa içimde yıllardır nöbet tutan biri vardı.
Her gidecek insanı önceden kaybediyor, her güzel şeyin arkasından kötü bir şey gelecekmiş gibi bekliyordu.
Kendime çok sordum:
“Ben neden böyleyim?”
Şimdi başka türlü soruyorum:
“İçimde kim hâlâ geçmişte bıraktığım o günü yaşıyor?”
Çünkü ben o günden çıkmış olabilirim.
Ama belli ki o gün, hâlâ benden çıkamamış.