Bazı şeyleri atlattığımı sanıyordum.
Meğer yalnızca üzerlerini kapatmışım.
Hatırlamamakla iyileşmeyi birbirine karıştırmışım.
İçimde açmaya korktuğum çekmeceler vardı; çocukluğumdan kalan korkular, yarım vedalar, söyleyemediğim cümleler, affettim deyip hâlâ canımı acıtan insanlar…
Hepsini gözümün önünden kaldırınca yok olacaklarını sandım.
Olmadılar.
İnsan geçmişini bir yere kilitleyebiliyor belki, ama zihnin anahtar diye bir şeye ihtiyacı yok.
Bir koku geliyor, bir şarkı çalıyor, biri sana yanlış bir kelime söylüyor ve yıllardır kapalı tuttuğun ne varsa içeriden elini uzatıyor.
Sonra anladım:
Ben geçmişimi saklamıyormuşum.
Geçmişim, beni sakladığım yerde bekliyormuş.