Hayatım boyunca kendime bakacak bir yer aradım.
Duvarlarda çerçeveler vardı ama içlerinde hiçbir şey yoktu.
Belki de insanın kendini bulamaması böyle bir şeydi;
herkes sana kim olduğunu anlatıyor ama hiçbir tarifin içinde yüzünü göremiyorsun.
Uzun süre başkalarının gözünden baktım kendime.
Sevilirsem güzel, terk edilirsem değersiz, özlenirsem önemli, unutulursam hiçtim.
Kendimi insanların bende bıraktığı izlerden ibaret sandım.
Sonra bir gün karşıma geçtim.
Ne bir ayna vardı ne de bana kim olduğumu söyleyecek biri.
İlk kez kendimle baş başaydım.
Ve fark ettim ki bazı çerçevelerin boş olması eksiklik değilmiş.
Belki de yıllardır kendimi bulamıyordum çünkü başkalarının çizdiği çerçevelere sığmaya çalışıyordum.