Atların ayakta uyuyabildiğini öğrendiğimde kendime benzettim onları.
Ben de yıllarca ayakta uyudum sanki.
Hayat devam ediyor diye iyi olduğumu sandılar.
Yürüdüm, konuştum, güldüm; kimse insanın bütün bunları yaparken de yorulabileceğini düşünmedi.
Sonra öğrendim ki atlar bile en derin uykularına ulaşabilmek için bazen yere uzanmak zorundaymış.
Demek güçlü olmak, hiç düşmemek değilmiş.
Doğa, koşmak için yaratılmış bir ata bile
“Bazen uzanmalısın,” diyorsa
ben neden her yorulduğumda kendimi güçsüz sandım?
Belki de iyileşmek biraz budur:
Her zaman ayakta kalmaya çalışmamak.
Çünkü atlar bile rüya görebilmek için bazen yere uzanır.