İnsanın acısı çoksa hayata erken başlamış derler.
Ben de yıllarca öyle sandım; meğer hayata değil, hayatta kalmaya erken başlamışım.
Yaşamak başka şeymiş.
Gülmenin tetikte olmadan olanını,
sevmenin kaybetme korkusuna benzemeyenini,
bir sabaha yalnızca sabah olduğu için uyanmayı
daha yeni öğreniyorum.
Sizin söylediğinizin aksine, ben hayata erken başlamadım.
Acıya erkendim, evet.
Korkuya, vedalara, büyümeye de…
Ama yaşamaya?
Ona epey geç kalmışım.
Belki de ömrümün ilk yılları yaşım değil, bekleme süremmiş.