Gözlerini açtığında herkes ağlıyordu.
O ise anlamıyordu.
Boğazındaki kuruluğun, gözlerini yakan ışığın ve bedenine çöken ağırlığın dışında hissettiği hiçbir şey yoktu. Etrafında beyaz duvarlar vardı. Tavandan sarkan soğuk bir ışık. Düzenli aralıklarla öten cihazlar.
Bir şey olmuştu.
Ama ne olmuştu?
Konuşmak istedi. Dudakları kıpırdadı. Sesi çıkmadı.
Bir kadın elini tuttu. Ağlıyordu.
Bir adam yüzünü çevirdi. Ağlıyordu.
Bir başkası dua ediyordu.
Sanki ölümden dönmüş gibiydi.
Oysa o yalnızca uyandığını sanıyordu.
Çünkü onun için birkaç dakikadan fazlası geçmemişti.
Son hatırladığı şey bir gündü.
Bir ses.
Bir kapı.
Yarım kalan bir cümle.
Sonra karanlık.
Şimdiyse herkes ona aylar geçmiş gibi bakıyordu.
Aylar…
Bu kelime zihninde yankılandı.
Aylar mı?
Nasıl olurdu?
İnsan birkaç dakikada nasıl aylar kaybedebilirdi?
Takvim değişmişti.
Mevsimler geçmişti.
Ağaçlar yaprak dökmüş, yeniden yeşermişti.
İnsanlar yaşlanmıştı.
Bazıları gitmişti.
Bazıları gelmişti.
Birileri onu beklemekten yorulmuştu.
Birileri onu beklemekten vazgeçmemişti.
Ama o…
O hâlâ dün bıraktığı yerdeydi.
Dün kurduğu hayalin içindeydi.
Dün söylediği son cümlenin ortasında.
Dün hissettiği son acının içinde.
Dünya ilerlemişti.
O ilerleyememişti.
En kötüsü de buydu.
Çünkü insanlar komadan uyanmanın mutlu son olduğunu sanıyordu.
Kimse uyanmanın da bir yas olduğunu bilmiyordu.
Kimse aylarca yaşayamadığın hayatın yükünü omuzlarında hissetmenin ne demek olduğunu bilmiyordu.
Bir sabah gözlerini açıyorsun.
Ve senden, hiç gitmemişsin gibi yaşamana devam etmeni bekliyorlar.
Oysa sen gitmiştin.
Herkesten daha uzağa.
Kendi zihninin karanlığına.
Şimdi geri dönmüştün.
Ama bıraktığın dünya yerinde değildi.
Belki de bazı insanlar ölümden korkmazdı.
Bazı insanlar için asıl korku, geri dönmekti.
Çünkü bazen en ağır yük, gözlerini açmak değildir.
Uyandıktan sonra yaşamaya devam etmektir.
Burada zaman ilerler, sen ilerleyemezsin.