Her insanın bir yan etkisi vardır.
Kimi gittikten sonra sigarayı artırır.
Kimi bir şarkıyı mahveder.
Kimi bir sokağı.
Bazılarıysa senden hiçbir şey götürmez.
Seni sana bırakır.
En ağır olanı budur.
Çünkü suçlayacak kimsen kalmaz.
Bir gece bunun için ağladım.
Kimse bana kötü bir şey yapmamıştı o gün.
Kimse terk etmemişti.
Kimse bağırmamıştı.
Hayatımda ilk kez acımın failini bulamadım.
Sonra aynaya baktım.
Sanırım insan büyüdüğünü tam da o anda anlıyor:
Bütün katillerinin dışarıda olmadığını fark ettiğinde.
Kendime yaptığım bazı şeyleri düşmanım yapsaydı onu hayatımdan çıkarırdım.
Ama insan kendisini nereye engelliyor?
Hangi numaradan arayınca açmıyor?
Hangi şehirden kovuyor?
Kendinden ayrılmanın bir mahkemesi yok.
Valizini hazırlayıp gidemiyorsun.
Bu yüzden insan bazen kendisiyle aynı bedende ömür boyu süren kötü bir evliliğe mahkûm oluyor.
Ben boşanamadım.
Barışmayı denedim.
müzakere masasında uyuyakaldım