Babama çok kırgınım.
İlk kızı olamadım onun.
İlk sevinci, ilk hevesi,
bir kız çocuğunun küçücük ellerini ilk kez tutarken duyduğu o tarifsiz mutluluğu ben vermedim ona.
Ben geldiğimde babalık ona yabancı değildi artık.
Belki de bu yüzden çocukken hep şunu düşündüm:
İnsan, birinin ilki değilse eksik mi sevilir?
Anneme de kırgınım.
Çocukluğum boyunca kolumdan çekiştirirdi beni.
Ben aslında yürümek istemiyordum bazen,
kucağına alınmak istiyordum.
Bir çocuğun kolundan tutmakla
onu kollarına almak arasındaki farkı
büyüyünce öğrendim.
Meğer insan çocukken kucağa alınmadığı her anı
büyüdüğünde sırtında taşıyormuş.
Sonra büyüdüm.
Kimsenin ilk sevinci olmadığım o evden
hayatın ortasına çıktım.
Çok düştüm.
Öyle zamanlar oldu ki
tutunacak bir yer ararken kendi ellerim bile yetmedi bana.
Ve gariptir;
Ben babamın ilk kızı değildim
ama babam,
bu hayatta tutunduğum ilk adamdı.
Onun ilk heyecanı olmayabilirim,
ama benim en eski güvenimdi o.
Belki beni ilk kez kucağına aldığı gün
babalığı ilk defa öğrenmedi,
ama ben onun kollarında
dünyanın o kadar da korkunç bir yer olmadığını öğrendim.
Babamın kollarındayken öcüler yaklaşamazdı.
Yine de kırgınım ona.
İnsan en çok sevdiğine kırılıyor zaten.
Fakat bazı kırgınlıkların altında öfke değil,
çocukken sorulamamış bir soru yatıyor:
“Beni de ilk kez seviyormuşsun gibi sevdin mi baba?”
Cevabını bilmiyorum.
Bildiğim tek şey şu:
Ben onun ilk kızı değildim.
Ama hayat beni ne zaman kenarından aşağı sarkıtsa,
elimi bırakmayan ilk adam hep oydu.
Belki bazı insanlar hayatımıza ilk gelmez.
Ama tam giderken
bizi hayatta tutan
ilk sebep olurlar.
isterken bile ölemedim. Çünkü babam hep sıkı sıkı tuttu beni.