İyileştiğimi söylediler.
Çünkü artık eskisi kadar anlatmıyordum.
İnsanlar acının sustuğu yerde bittiğini sanıyorlar. Oysa bazı şeyler geçmiyor; yalnızca insanın içinde daha sessiz bir odaya taşınıyor.
Ben de taşıdım.
Bazı geceleri “uykusuzluk” diye kaydettim.
Bazı insanları “tecrübe.”
Bazı özlemleri “alışkanlık.”
Bazı kırgınlıklarıysa “büyümek.”
Kelime değişince acının da değişeceğini sandım.
Olmadı.
Sadece kimse anlamadı.
Eskiden “canım yanıyor” dediğim şeylere şimdi “yoruldum” diyorum. “Gitme” dediğim insanlara “kendine iyi bak.” Ağlamak istediğim zamanlarda su içiyorum. Birinin omzuna ihtiyacım olduğunda uyuyorum.
İnsan böyle böyle kendi acısının tercümanı oluyor.
Ve bir süre sonra o kadar güzel çeviriyorsun ki kimse aslını merak etmiyor.
Bana hâlâ nasıl olduğumu soruyorlar.
“İyiyim,” diyorum.
Çünkü bazı cevaplar gerçeği anlatmak için değil,
konuyu kapatmak için vardır.
Belki ben hiç iyileşmedim.
Belki yalnızca
acıyan yerlerimin isimlerini değiştirdim.
Ve dünya, doğru isimlendiremediği hiçbir yarayı
yara sanmadı.