Doktorlar sana ilacın yan etkilerini söyler.
Baş dönmesi.
Bulantı.
Uyku.
Uykusuzluk.
Kimse sana hayatın yan etkilerini söylemez.
Mesela çok seversen aptallaşabileceğini.
Çok affedersen insanların bunu karakterin sanacağını.
Güçlü görünürsen kimsenin gelip
“Sen de yoruldun mu?”
diye sormayacağını.
Ve sürekli ölmekten bahseden herkesin ölmek istemediğini.
Bazıları yalnızca yaşadığı hayatın başka bir biçimini istiyor.
Bence insan çoğu zaman ölüm istemiyor.
Acısının ölümünü istiyor.
Ama acıyla kendisini o kadar uzun süre yan yana görüyor ki hangisinin kendisi olduğunu karıştırıyor.
“Bu giderse benden ne kalacak?” diye korkuyor.
Belki bu yüzden bazı yaralarımızı iyileştirmiyoruz.
Kimliğimizi onlardan yapmışız.
Onlar kapanırsa kim olacağımızı bilmiyoruz.
Ben de uzun süre hüznümü kişiliğim sandım.
Benden alınırsa yazamayacağımı düşündüm.
Mutlu olursam kelimelerimin beni terk edeceğinden korktum.
Sanki kalemimin mürekkebi kanımdı.
Sonra düşündüm:
Bir yazarın yazabilmek için sürekli yaralanması gerekiyorsa, edebiyat biraz zalim değil mi?
Belki de mesele yarayı açık tutmak değil.
İzi okuyabilmek.