Her şeyin kötüye kullanımı mümkün.
İlacın.
İyiliğin.
Sevginin.
Hatta bir insanın bile.
Birine çok iyi davranırsan seni seveceğini sanıyorsun.
Oysa bazı insanlar iyiliği sevgi olarak değil, kullanım hakkı olarak algılıyor.
Bir kere affediyorsun.
İki kere.
Üç.
Sonra affetmek senin karakterin, incitmek onun konforu oluyor.
İnsanların en büyük yanılgısı şu:
Birinin seni kaybetmekten korkmadığını gördüğünde, daha çok seversen korkacağını sanıyorsun.
Korkmuyor.
Sadece daha rahat kaybediyor.
Ben sevgiyi uzun süre yanlış kullandım.
Olması gerekenden fazla dozda verdim.
Hak etmeyenlere.
Yanlış zamanlarda.
Üstelik reçetesiz.
Sonra dönüp kendime baktığımda elimde hiçbir şey kalmamıştı.
Meğer insan sevgisini herkese dağıtırken kendisine ayırmayı unutabiliyormuş.
Bu yüzden artık kullanım talimatım değişti:
Beni sevmek istemeyene kendimi sevdirmeye çalışmıyorum.
Çünkü sevgi ikna edilerek alınan bir ilaçsa,
ben o hastalığın tedavisini istemiyorum.