Benim yazılarım süslü püslü değildir.
Kelimeleri yan yana getirip güzel görünsünler diye uğraşmam. Bir cümlenin kulağa nasıl geldiğinden çok, içimden nasıl çıktığıyla ilgilenirim. Çünkü ben çoğu zaman şiir yazmak için oturmuyorum masaya. İçimde taşıyamadığım ne varsa birazını kâğıda bırakmak için yazıyorum.
İçim kan ağlarken kafiye aramıyorum.
Canım yanarken hangi kelimenin hangisine yakışacağını düşünmüyorum. Acının ölçüsü olmaz çünkü. İnsan gerçekten kırıldığında hece saymaz. Gerçekten özlediğinde noktalama işaretlerini umursamaz. Bazen bir cümleyi yarım bırakır. Çünkü kendisi de yarım kalmıştır.
Belki bu yüzden yazdıklarımın bazı yerleri pürüzlüdür.
Bazı cümlelerim fazla sert, bazıları fazla çıplaktır.
Öyle olsun.
Ben kelimelerimin kusursuz olmasını değil, bana ait olmasını istiyorum.
Birileri okuduğunda “Ne güzel yazmış,” demesinden önce, “Bunu gerçekten yaşamış,” desin istiyorum. Çünkü benim için yazmak bir gösteri değil. Kelimelerle ne kadar maharetli olduğumu kanıtlama çabası hiç değil.
Ben yazarken edebiyat yapmaya çalışmıyorum.
Bazen yalnızca içimde kopan bir şeyi, tamamen kopmadan önce cümleye dönüştürüyorum.
Bu yüzden şiirlerimde kusur bulabilirsiniz.
Metinlerimde tekrarlar, kırık cümleler, ölçüsüzlükler görebilirsiniz.
Ama bir şeyi eksik bulamazsınız:
Beni.
Çünkü ben yazdığım her şeyin içinde biraz kalıyorum.
Ve içim kanarken,
kanın kafiyesine bakmıyorum.