Yazdıklarımı terapistimin sesinden dinleyince öyle bir dokundu ki, devamını duymaya dayanamadım.
Oysa onları ben yazmıştım.
Yazıp bırakmıştım.
Siz okudunuz, geçtiniz.
Ben de geçtim sanmıştım.
Meğer insan kendi cümlesinin ne kadar derin olduğunu, bir başkasının sesinde duyana kadar anlamıyormuş.
Bazı kelimeleri yazarken hissetmemişim bile.
Belki de hissetmemek için yazmışım.
Kâğıda bırakınca benden çıktıklarını sanmışım.
Sonra biri onları bana sesli okudu.
Ve yıllardır susturduğum ne varsa kendi cümlelerimin içinden bana geri döndü.
Devamını dinleyemedim.
Şimdi kendimi, yıllardır herkesin okuyup geçtiği ama hiçbir yürekte durup kalmamış bir cümle gibi hissediyorum.
Altı çizilmemiş.
Yanına bir not düşülmemiş.
Kimsenin dönüp ikinci kez okumadığı…
Oysa ne derinmişim meğer.
Ben bile içime bu kadar inmemişim.