Ben yazarak hayatta kaldıysam sen yazmak zorunda değilsin.
Ben konuşarak rahatladıysam sen anlatmak zorunda değilsin.
Ben yalnız kalınca kendimi bulduysam sen yalnızlığı sevmek zorunda değilsin.
Aynı olay iki insanda iki ayrı dünya bırakabilir.
Bu yüzden bu sayfalardaki hiçbir cümleyi emir olarak okuma.
Ben doktor değilim.
Ben de zaman zaman aynı koridorda dolaşıyorum.
Tek farkımız belki şu:
Ben duvara çarptığım yerlerin altını çiziyorum.
Sen geçerken gör diye.
Belki sen orada çarpmayacaksın.
Belki benim hiç görmediğim başka bir duvara çarpacaksın.
O zaman kendi cümleni yazarsın.
Çünkü başkalarının tecrübeleri yol tabelası olabilir.
Ama direksiyon değildir.