Bazı günler içimde iki ayrı insan yaşar.
Biri bütün ışıkları yakar.
Sabaha kadar uyumaz.
Gökyüzünü avuçlayabileceğine inanır.
Diğeri perdeleri çeker.
Saatleri durdurur.
Bir yatağın kenarında sessizce oturup dünyanın geçmesini bekler.
İnsan aynı bedenin içinde hem yangın hem kül olabilir mi?
Ben oldum.
Düşünceler çoğaldıkça kayboldum.
Kendime doğru yürüdükçe kendime yabancılaştım.
Bazen içimdeki sesler birbirine karıştı,
hangisinin ben olduğunu ayırt edemedim.
Sonra ilaçlar girdi hayatıma.
Kimi gecelerimi susturdu.
Kimi sabahlarımı ağırlaştırdı.
Kimi sadece düşmemi engelledi.
Ama hiçbir hap insanın içine bıraktığı boşluğu doldurmuyor.
Çünkü mesele iyileşmek değilmiş.
Mesele,
her sabah dağılan parçalarını yeniden toplamayı öğrenmekmiş.
Kimse bilmiyor
Bazı insanlar savaştan madalyayla döner.
Bazılarıysa yalnızca nefes alarak.
Ve bazen,
günün sonunda hâlâ hayatta olmak;
kimsenin görmediği bir kahramanlıktır.