İnsan bazen hayatına geç kalmıyor,
yalnızca başkalarının saatine göre yaşadığı için
kendisini gecikmiş sanıyor.
Uzun süre yetişmeye çalıştım.
Birilerine, bir yerlere, olmam gerektiğini düşündüğüm kişiye…
Sonra fark ettim;
benim için kurulmamış masalarda yer ararken
kendi sandalyemi boş bırakmışım.
Şimdi acelem yok.
Gidenin arkasından koşmuyorum,
kalanı tutmak için kendimden eksiltmiyorum.
Beni anlamayanlara kendimi tercüme etmiyorum.
Çünkü bazı şeyler kaybedildiğinde değil,
peşinden koşmayı bıraktığında bitiyor.
Ve insan bazen yeniden başlamıyor.
Sadece ilk kez kendinden yana devam ediyor.