“İlaç kullanacak kadar ne yaşadın?” diye soruyorlar. Sanki insanın çektiği acı, onların gözüne görünürse gerçek sayılacak.
Bazen ben de merak ediyorum: İlaç kullanarak onlara mı ayak uydurmaya çalışıyorum, yoksa onlara katlanmaya mı? Çünkü bir hapın üstesinden gelmesini beklediğim şey yalnızca içimde olup bitenler değil. Her karşılaşmada yeniden açıklamak zorunda kaldığım hastalığım, sofrada herkesin önünde verilen öğütler, “İradeni kullan” derken kendini çok akıllı sanan o yüzler de var.
Ben doktoruma ne hissettiğimi anlatıyorum. Ne zaman başladığını, uykumu, gün içinde yapamadıklarımı, ilaçla nelerin değiştiğini konuşuyoruz. Onlarsa hiçbirini sormadan hüküm veriyor. Üstelik bunu benim iyiliğim için yaptıklarına inanıyorlar. Bir insanı dinlemeyip sonra ona nasıl yaşayacağını anlatabilmek de ayrı bir yetenek olmalı.
Çoğu zaman keşke benim yuttuğum haplar onlara da yarasa diye dua ediyorum. Belki birini içince yargılamadan önce dururlar. İkincisinde, görmedikleri bir acının da var olabileceğini düşünürler. Üçüncüsüne gerek kalmadan susmayı öğrenirler belki.
Bana üzülüyorlar. İlacımı suyla içerken yüzlerinde beliren o acımayı tanıyorum. Ben de onlara üzülüyorum. Hadi ben iradesiz olayım. Siz beyinsizsiniz. Bu daha kötü; çünkü benim tedavim var.