Yas ve İnkâr
İnsanlar inkâr etmeyi kötü bir şey sanıyor. Oysa bazı gerçekler vardır ki, insan onları kabul ederse ölür.
Bu yüzden inkâr eder.
Hayatta kalmak için.
Bana sürekli kabul etmem gerektiğini söylüyorlar. Neyi?Gittiğini mi? Yokluğunu mu? Bir daha dönmeyeceğini mi? Bunları zaten biliyorumz.Kapım çalmıyor. Telefonum susuyor. Sesini duymuyorum. Biliyorum. Ama bilmekle kabul etmek aynı şey değil. Kabul edersem gerçekten gitmiş olacak. İnkâr edersem biraz daha benim olacak. Bu yüzden bazen hâlâ karşımda oturuyormuş gibi konuşuyorum. Bazen bir cümlenin ortasında ona dönüyorum. Bazen sokakta gördüğüm bir siluetin ardından yürüyorum. Bazen bir sigara dumanında arıyorum onu. Çünkü insan sevdiği birini bir günde kaybetmiyor. Parça parça kaybediyor. Her sabah biraz daha. Her gece biraz daha. Ve her kaybedişte yeniden inkâr ediyor. Yas dedikleri şey de bu galiba. Bir insanın yokluğuna alışmak değil. Alışamayacağını anlayıp yine de yaşamaya devam etmek.Ben alışmak istemiyorum.Unutmak da istemiyorum. İnsan neden sevdiği birini unutmak istesin ki? Acı çekiyorum diye mi? Varsın çekeyim. Bazı acılar giderse,
sevdiğin de gidermiş gibi geliyor.
Bu yüzden sıkı sıkı tutunuyorum.
Hatıralarına.
Sesine.
Bakışlarına.
Hatta yokluğuna.
Belki de benim inkârım budur. Gittiğini reddetmiyorum. İçimde hâlâ yaşadığını kabul ediyorum. Ve galiba insanın en uzun yası, Toprağa verdiğinin değil, Hâlâ içinde yaşattığının ardından tuttuğu yastır.