Bir gün beni hatırlayacaksın.
Ne zaman olacağını bilmiyorum.
Belki sıradan bir akşamda. Belki arkadaşlarınla oturduğun bir masada. Belki elinde yavaş yavaş tükenen bir sigara varken.
Önce güleceksin.
Konu başka yerlerden açılacak. Hayatın telaşı, insanların hikâyeleri, geçip giden yıllar konuşulacak.
Sonra bir şey olacak.
Bir kelime.
Bir şarkı.
Bir koku.
Belki de yalnızca ansızın çöken bir sessizlik.
Ve ben çıkacağım karşına.
Çünkü bazı insanlar unutulmaz. Sadece uzun süre hatırlanmazlar.
Merak edeceksin.
Neler yaşadığımı, neye dönüştüğümü, hâlâ hayatta olup olmadığımı.
Belki yıllardır hakkımda yalnızca kötü şeyler duydun. Belki hiçbir haber duymadın. Belki de beni çoktan ölmüş, çoktan silinmiş, hiç yaşamamış biri gibi düşündün.
Ama göreceksin.
En çok ben nefes almış olacağım bu hayatta.
Çünkü ödediğim bedel küçümsenecek gibi değildi.
Bazı insanlar mutluluğa yürür.
Ben sürünerek ulaştım.
Bu yüzden sonunda karşıma çıkan güzellik bir umut olmayacak; bir mucize de olmayacak.
O, yalnızca hakkım olan şey olacak.
Bilinen bir son gibi.
Kaçınılmaz bir akıbet gibi.
Belki senden sonra hayatına giren insanlar da iyidir. Belki benden daha huzurludurlar.
Ama onların her zaman bir sığınacağı vardı.
Bir kapıları.
Bir omuzları.
Bir çıkış yolları.
Benim ise yalnızca sen vardın.
En kötü günlerimde tutunduğum tek dal sendin.
Sen bunu biliyordun.
Ve buna rağmen gittin.
O gün sensiz mahvolacağımı sandım.
Bir daha hiçbir yerde, hiçbir insanda senin yanında bulduğum o güveni bulamayacağımı düşündüm.
Yanılmışım.
Çünkü insan bazen en büyük yarasını taşıyarak büyüyor.
Ve günün birinde, beni hatırlatan şey artık içinde duramayacak.
Sigara söyletecek.
Sessizlik konuşturacak.
Konu bir yerden bana gelecek.
Arkadaşların sana bakacak.
Belki sesin sakin kalacak.
Belki gözlerin uzaklara dalacak.
Ama yalan söyleyemeyeceksin.
Çünkü o an ikimiz de bileceğiz:
Beni kaybeden ben değildim.
Sadece bunu anlaman biraz uzun sürmüş olacak.