Bir zamanlar bana sakinlik gibi görünen, ama aslında beni yavaş yavaş kendimden eksilten o şeyin.
İlk başta huzur sandım.
Zihnimde hiç susmayan sesler, bitmeyen gürültü durmuş gibiydi.
Sonra fark ettim.
Sessizleşen zihnim değildi.
Sessizleşen bendim.
Şimdi yine onun karşısındayım.
Ama bu kez aynı insan değilim.
Çünkü artık biliyorum;
Her iyi his, iyileşmek değildir.
Her rahatlama, kurtuluş anlamına gelmez.
Ben artık kaçmak istemiyorum.
Uyuşarak ayakta kalmak istemiyorum.
Kendimi kaybederek iyi hissetmek istemiyorum.
Çünkü o boşluğun adını biliyorum.
Ve bir kez daha oraya düşmek istemiyorum.