Kafiyesi olmayan bir şiir gibiyim. Eksik olduğumdan değil; uyum aramıyorum. İnsanlar her duygunun bir karşılığı, her yaranın bir tesellisi, her cümlenin de bir kafiyesi olmasını bekliyor. Oysa hayat böyle yazılmıyor. Bazı acılar yarım kalmıyor; sadece hiçbir sözcükle uyuşmuyor. Ben de kendimi tamamlayacak bir dize aramayı bıraktım. Çünkü anladım ki bazı insanlar okunmak için değil, hissedilmek için yazılır. Kafiyem yok belki, ama sesim var. Ve bazen en gerçek şiirler, hiçbir kafiyeye ihtiyaç duymaz.