Seni artık sevmiyorum. En azından kendime böyle söylüyorum. İnsan bazen en çok, inandırmaya çalıştığı kişiye yalan söylüyor. Ben de en çok kendime. Seni özlemiyorum. Çünkü özlemek, bir gün bitecekmiş gibi geliyor. Benimkisi daha başka. Adını koyamadığım, gitmeyen bir eksiklik. Unuttum seni.
Yüzünü.
Sesini.
Kokunu.
Ama insan,
birinin kendisinde bıraktığı yeri unutamıyor.Yine de sana yazıyorum.Belki okursun diye değil.Belki hiç okumazsın. Belki çoktan başka bir hayatın içinde, beni hatırlayamayacak kadar mutlusundur.Aslında bu mektubun alıcısı sen değilsin.
Sende kalan ben.
Çünkü bazı mektuplar bir insana ulaşmak için yazılmaz.
İnsanın, içinde yıllardır cevap bekleyen yerine ulaşabilmesi için yazılır.
Ve bazı yaralar,
kapanmaz.
Sadece bir gün,
cevap vermeyi bırakır.