*

Kendimi bildim bileli, kendini bilmezlerin arasında savruluyorum.
Hayat bana en çok, sesi en yüksek olanın en doğru kişi olmadığını öğretti. Çünkü insan, kendini tanıdıkça hüküm vermekten uzaklaşır; kendini tanımayan ise başkalarının hayatına kolayca yön çizmeye kalkar.
Belki de bu yüzden en çok yorulduğum şey yaşadıklarım değil, hiçbir şey bilmeden her şeyi bildiğini sanan insanlarla aynı rüzgârın içinde yürümek oldu.
Zamanla anladım ki insanı tüketen fırtınalar değil, yönünü kaybettiren kalabalıklardır. Kendini bilen biri, başkasının hayatını yönetmeye çalışmaz; önce kendi eksiklerini görür. Kendini bilmeyen ise en çok başkalarının hayatına karışır.
Artık savrulmak istemiyorum. Çünkü insanın en güvenli limanı, başkalarının gürültüsü değil; kendi iç sesidir.