Noksan uyanış

İnsan en çok ne zaman delirir biliyor musunuz? Canavar gördüğünde değil. Herkesin duvar dediği yerde bir kapı gördüğünde. Herkesin sustuğu yerde biriyle konuşmaya başladığında. Ben artık sesleri duymuyorum. Sessizliği duyuyorum. Sessizliğin de bir dili varmış. Duvarlar bana bakıyor. Tavan nefes alıyor. Perdeler beni saklıyor. Ev, beni benden iyi tanıyor. Aynadaki kadın ise tanımıyor. Bazen saatlerce ona bakıyorum. Gülümsüyor. Ben gülmüyorum. Sonra aynı anda ağlıyoruz. Belki de aynalar geç gösteriyordur acıyı. Kim bilir… Çocukken karanlıktan korkardım. Şimdi ışıkları açmaya korkuyorum. Çünkü ya gerçekten hiçbir şey yoksa? Ya bütün ömrüm boyunca kaçtığım canavarlar, yalnızca ben sustuğumda doğuyorsa? Biliyor musunuz… Ben artık gerçeklikle tartışmıyorum. O kazandı. Ben sadece onun içinde kayboldum.